Literature and Poetry

One Night

2012-01-11T16:27:00.000Z

One Night

Act one

Stage is divided in two sections. Audience see two people sitting at their desk and talking through their computer to each other. Ms. Gwyneth dressed to go to bed. Edgar is still in his suit and tie.

Gwyneth: hi there how are you?

Edgar: Hello

Gwyneth: You ok tonight?

Edgar: yes. Thanks. How is life in Scatland?

Gwyneth: not too bad now it was really bad with wind rain and cold

Edgar: I live in London. I always wanted to visit Edinburgh

Gwyneth: Edinburgh is a really nice place .You is a long way away

Edgar: yes but I do not mind to relocate

Gwyneth: ok u don’t like London then

Edgar: I love London .but I have travelled to many places. I.e. lived in Germany for a while, I have been to Italy, France, Russia, Spain, and Austria and so on

Gwyneth: ok u like the busy city then. Wow. You have been around then

Edgar: how do you mean?

Gwyneth: travelling

Edgar: yes

Gwyneth: your profile is really good by the way

Edgar: thank you. I like to learn more about you. Who knows we may meet one day

Gwyneth: maybe. I am married

Edgar: the New Year could a very hopeful

Gwyneth: yes maybe it could

Edgar: I am separated and in process to leave the matrimonial home

Gwyneth: right i am sorry to hear that

Edgar: I am thinking to move to somewhere I could afford to buy a property. How about you? Are you happy with your married life?

Gwyneth: that is really responsible. Well, no I am really unhappy with my marriage

I am in a marriage that i am not being loved

Edgar: I am sorry

Gwyneth: and not getting the respect I deserve. I have so much love respect, kindness and affection to give to the special man. I am very romantic as well

Edgar: So am I

Gwyneth: well that is really good to know then. You’ve just caught me while I was about to go to bed.

Edgar: it is important to be with a right person. Would like to write to me? .

Gwyneth : My husband has a temper. He thinks he is always right, listens to no one and does his own thing. I would take to keep in touch, but he checks my emails. Sorry. do u have messenger ?

Edgar: I can start one, if you wish.

Gwyneth: ok it doesn’t matter. don’t do it on my account

Edgar: it seems we both have similar problem

Gwyneth: yes mine is complicated though

Edgar: she is very observant and checks everything

Gwyneth: my god we do have a lot in common. So were you moving to somewhere in London?

Edgar: I jus wish peacefully get away. Somewhere far away

Gwyneth: abroad?

Edgar: I was looking for somewhere like Blackpool

Gwyneth: ok, that’s nice

Gwyneth: So you were looking for a nice sweet girl to love you

Edgar: that would be nice. But currently I need someone to share my thought with

Gwyneth: I wish u luck with that

Edgar: and find a solution for my problems

Gwyneth: well I have a good shoulder to cry on

Edgar: So in this situation I wish we could continue correspond

Gwyneth: of course we can

Edgar: how

Gwyneth: messenger service. You need a cuddle too

Edgar: Smiles

Gwyneth: I could give you my mobile number later on, once I got to know you better. Then you could text

Edgar: that would be nice. but in meantime?

Gwyneth: we think of something. I guess messenger would be the right solution for keeping in touch

Edgar; Ok I’ll register

Gwyneth: You seem very down

Edgar: is Yahoo messenger OK?

Gwyneth: yep fine

Edgar: so we meet again here and I will give you my user name

Gwyneth: ok that’s fine

Edgar: I am so glad I met you. God bless you

Gwyneth: you religious too?

Edgar: I believe in god

Gwyneth: so do I. I am a Christian

Edgar: I don’t believe in any religion, but respect all believes

Gwyneth: ok

Edgar: I don't want to take much of your time, since you want to go to bed

Gwyneth: hey its fine

Edgar: by the way you can open an e-mail without revealing your password?

Gwyneth: ok will maybe do that

Edgar: I really wish to keep in touch. you seem to be a nice person

Gwyneth: we will. Don’t worry. Stop fretting

Edgar: ok

gwyneth: so what’s wrong in the marriage?

Edgar: my partner a material girl.

gwyneth: wot u mean ?

Edgar: I am opposite. She is dreaming for big house, big car travelling and luxury life. Most of the time she is on the edge

Gwyneth: right that’s no good

Edgar: and I am not into those kinds of things. I love reading and writing. I enjoy simplicity in life

Gwyneth: I like nice things too

Edgar: if you could afford it, why not

Gwyneth: that’s what I was going to say

Edgar: but if you could not, you ought to enjoy what you have

Gwyneth: yep I agree

Edgar: not becoming measurable, because of missing some luxuries. Sometime she is like an angle and sometime it is hard to please her . When she is in those kinds of moods it is so hard to cope with

Gwyneth: do u want a hug ?

Edgar: very much. I am blushed

Gwyneth: a kiss too

Edgar: you are a bit explicit

Gwyneth: what do you mean ?

Edgar: well I am not sure how to respond. Well do want a kiss?

Gwyneth: u said explicit

Edgar: very open. it takes ages for me to say things like that

Gwyneth: I know. Sorry have I offended you

Edgar: It is fine. I want to love and to be loved.

Gwyneth: You will be

Edgar: in a sunny day, I would like to hold my beloved hand, walk alongside a seaside beach, listen to the waves, look at sky, see the playful clouds shaping like a dream, talking about nature, poetry, love…

Gwyneth: watch the sunset go down

Edgar: ah it is so nice to be with someone who understand you

Gwyneth: watch the stars in each others arms. keeping one another warm whispering sweet things in you ear, talking , holding hands , cuddling kissing

Edgar: whispering joy, happiness, and expressing our feeling

Gwyneth: yep

Edgar: yes

Gwyneth: stopping in the street for a kiss

Edgar: that is a real dream my dear

Gwyneth: having romantic times

Edgar: ah yes

Gwyneth: picnics

Edgar: Have you heard that lovely song? When I fall in love . That will be for ever

Gwyneth: by whom? Who sung?

Edgar: god damns it; I can’t remember the singer’s name. It is on the tip of my tong .

Gwyneth: ok

Edgar: ah , yes. His name is Nat king Cole

Gwyneth: ok

Edgar: do you like Whitney Huston? Specially the song, I always love you

Gwyneth: love her yes

Edgar: or Celine Dion? It’s all coming back to me now

Gwyneth: yes i love the 80s

Edgar: some of these songs are the sound of heart

Gwyneth: yes they are

Edgar: do like literature?

Gwyneth: as in wot

Edgar: there are so many good novels to read, visual arts to see, songs and poems to explore…

Gwyneth: not really into reading sorry

Edgar: if your partner spends most of his time in a library, does it bother you?

gwyneth1: no, why would it ?

Edgar: I love books and library environment

Gwyneth: ok good

Edgar: I am also into innovation and DIY things

Gwyneth: No picnic then?

Edgar: Off course picnic. Sweet red wine and barbecue. Or in a country pub , sitting by the fire in the winter

Gwyneth: oh yes

Edgar: gazing at beloved eyes, sipping the wine

Gwyneth: oh yes

Edgar: getting drunk from love and drinks has heavenly taste in that state and whispering the words of love, the words which comes from heart. Feeling the heat of heart’s passion on your chick

Gwyneth: oh yes

Edgar: I am sorry keeping you up

Gwyneth: I need to go to bed yes. We can talk again

Edgar: ok it is nice to talk to you. Have a sweet dream my dear. Good night

Gwyneth: nite x

Edgar: nite nighte xxx

Fridoun

In search of a Russian wife

2011-07-14T00:21:00.008+01:00

Edgar:

You’re in my mind, night and day

No matter where I go, or where I stay
My heart is always in search of you

Regardless whatever I do

That’s why I think I am in love with you

When I ‘m exhausted, and fall asleep

You walk in my a dream like a beauty clip

When you are in my imagination day and night

I want no one but you at my sight

That’s why I think I am in love with you

Helen:

You have no job, no home, and no money

How could you claim you love me, honey?

You must be mad and out of your mind

No one loves you, are you bloody blind?

Your love doesn’t pay for bread and butter

The sooner I get rid of you, is the better

Edgar:

Most men are for sex and rendezvous

Who can love you as much as I do?

You may find a man online

You should know, you’re always mine

My dream one day comes true

And I will be always with you

Helen:

You can dream as much as you wish

In the ocean of love, you aren’t my fish

I’m going to find a gentleman who is fine

So I could go out with him for wine and dine

The sun will shine bright for me all day long

I will be dancing and singing an adoring song

You will be left on your own and cry

No one bothers to comfort you or ask why

So long my dear poor friend, so long

Dumping you, of course is not wrong

Edgar:

Sadly we’re in the world of inequality

Stop showing an inconsiderate personality

Please don’t do what Beatrice did to Dante

Surly, that’s not pleasant and intéressante

You are like air I need you to breath

You’re the only one I want to please

Helen :

I don’t want to know you any more

The door is open go out of the door

Without money my heart is empty and sore

Leave this land and go to the shore

Drawn yourself, we don’t care about poor

I need visa, job, and loads of money

Go away, I don’t want to be, your honey

(Helen leaves the stage, Ekaterina arrives Edgar is crying)

Ekaterina :

My sweet darling what are you crying for?

I've been dreaming about you more and more

My sweet heart, let me put things in order

Come, lean your head against my shoulder

I cry with you if you cry

I sigh with you if you sigh

Please do not be sad

Things are not toot bad

As long as we could be together

We can out root problems for ever

Never be sad, never,

Be smart and clever

I am going to take care of you

And help you whatever you wish to do

Edgar:

My dear child you are too young for me

I am an old man, can you not see?

Don’t you see, you're wasting your time?

Hills of love aren't this way to climb

Ekaterina:

I am not a child, I’m twenty seven

being in your arms, is like heaven

I love you from the bottom of my heart

Let’s enjoy the life, don’t keep us apart

I do anything to win you to be mine

With my love I make you shine

I love your land and sky of England

In my country your men are in demand

They love women not once but twice

They are happy and a jolly person and nice

in the restaurant they tip the Carson
I love you, because you're a lovely person

I love you because you are an English man

Marring you would be my best plan

Edgar

I am not English by birth on this land

When I was young I came to England

I worked and lived here all my working life

You are too young to be my wife.

Ekaterina:

If you pay for my travelling cost

By money transfer or by post

I come and stay with you straightaway

I promise you to pay back with no delay

You won’t regret by having me as your wife

I bring prosperity and happiness to your life

I love you and miss you so much here

I want to be with you, my dear

Edgar:

I am left in my old age on my own

To me, no integrity, the life has shown

This crone life left me in a dark cavern

No wine, no dine, no nearby tavern

Tipsiness needed, I must drink

Get drunk, becoming calm and think

(he goes out, the dating agency comes. Helen enters)

Agency:

Have you manage to con him?

Snatch his money and harm him?

(Ekaterina and Helen both sing together)

He is nice , cute and very tame

Conning him should not be our game

Edgar is a gentleman, and we love him in a way

This is our view, if we may say

Agency:

(Shouts)

What?

Our business is to mislead honest people

Misleading wicked people is not that simple

We should make profit as much as we can

Take the money , pave your way to run

You both are young and beautiful
stay in the business calm and cool

Show your legs and blow your kisses

Fool him, slave him and turn him into pieces

he should become the slave of his desire

frustrate him with his lust fire

Make him wanting you badly

Make him needing you madly

Pretend you are in debt and need some money

Use spicy language; call him sweet heart or honey

Be tactful; do not reveal the secret

God has created honest people for us, I bet

(Helen and Ekaterina Sing)

For your harsh business don’t go too far

Please have mercy on Edgar

Do us a favour and say no word

Keep him outside your business world

Agency

Every opportunity is my business

Rip-off him and be silent witnesses

Your beauty alone, doesn’t bring in money

At heart, if you fail to be canny

Nature has given you beauty but noting else

With no money, beauty turns into empty shells

Fool any naive person for profit

With your beauty let them fall at your feet

Otherwise, I might as well, fire you straightaway

No points to keep you employed and pay

Fridoun

One night

2011-07-03T20:48:00.002+01:00

One night I felt so lonely. My body was aching for a hug. My lips were burning for a kiss. My arms were extending as far as eternity to find a woman’s breast. My legs were extremely restless. A part of me was disparate for making love. My whole soul and body were crying for a woman.

It was Christmas evening. Streets were deserted. Yellow dim light lamp post hardly could lit the streets. It was raining. I got up, took a shower, shaved my beard, combed my hair, put my white shirt and best tie on and wore my suite. Looked into the mirror, and said” O god you are a gorgeous young man and you need a gorgeous young woman to love.

I took my umbrella and walked out. Opened it and kept it above my head trying not to get wet. The wind slightly was confused and constantly changed its direction, trying to splash rain onto me. My umbrella gave up to the wind one of its stretchers fell apart. I tried to hold the tip of loose rib with other hand. Windows were closed. Blinds were down. Shops were not open. No human being could be seen, as if street of London was evacuated and filled with solitude and loneliness. And now the rain was washing away any trace of human beings foot step. The wind was blowing away scent of any existence. As if I was the only existence on the earth.

When God sentenced Adam onto earth, he was accompanied by Eve. Where is my Eve at this evacuated Christmas world? Soon I became disappointed and depressed. I waked towards Westminster bridge with intention finding the Thames river and drawn myself.

O Jesus is Christmas yours? Is that what you preached for? O God I am coming to you? I am going to abandon this lonely body and free my soul? Why there is no woman for me in this entire world? Why you did not create an Eve for me? In case you have created one, where is she? What is she doing at this vital monument? Is she going to drawn herself in the river of Thames too? What is going on in your ruling mind? There is no one to talk to me. At least you talk to me. Let me hear your voice in this voiceless world.

I reached to the bank of the river, ready to jump in. Further down the river, I spotted a large double deck river boat anchored by the bank. some light were flickering from its windows. And pub music was vibrating the air from it. I walked towards it. soon I was aboard. I bought an entry ticket and handed the broken umbrella to the gate man. I went down to the lower deck, where the music was coming from. Under those dim red light I noted a bar , a dancing pitch and a few sofa scattered around. Some people were at bar, some here and there and some were dancing. I straight went to the bar, waited till the bartender attended me. I Purchased rum and coke, went and sat on a sofa, where I could sight those who were on dancing floor. Amongst those who were dancing I saw a slim girl with long silver hair. She had Caucasian complexion and rose red lips. She was so beautiful. Her short skirt were revealing her soft and well shaped legs. The way she smiled, the way she danced, the way she dressed was immensely beautiful and sexy. I noticed her blouse revealing top part of her breasts. The round shaped pears looked as if they were made from moonlight , so nice, so erotic. My lips were burning to kiss those well artistic created boobs. My body and soul were crying for her hug.

Lots of handsome boys were dancing around her on the dancing floor, trying to draw her attention. She was like Vinous Goddess ruling over all hearts. I thought I had no choice amongst all those gorgeous boys around her. She had too many choices.

O God I must have her. She is the one that I always dreamed for. I got up. Put my glass on the table, and went to dance. I danced, tried to keep close to her and draw her attention. Next music was a slow tango. A boy closer to her took her hand and politely asked if she would like dance with him. The boy was tall, athletically shaped. He had long hair and girlish face. It seemed he was physically a perfect match for her. But my heart could not accept it. I left the dancing floor. Returned to my seat, gulped almost half of my drink with an intention of getting drunk. I could not take my eyes of her. The music changed to fast rhythm. They left and headed to the bar. The boy bought a drink for her and one for himself. They sat at a table not far from me. They Sat together. Boy kissed her on the cheek. She smiled. I wished my lips were on her cheeks instead. Soon I became disappointed, disillusioned, disuniting. My heart was crying and I wanted that boy move away. I wanted her badly. At one split moment she noticed I was staring at her. Women have special instinct to notice their admirer. Soon it became obvious that I was looking at her possessively without a shame. Even the boy noticed that. The disc jockey announced played a fast music, was called boogie. The dancing stage was crowded with girls and boys. I looked amogst crowed to see if I could find any girl as beautiful and sexy as her. There were a few nice looking girl but there wwas no match for her. She was a Goddess of the night.

O my god can I have this Goddes for myself. I am prepared to give my life for her even just for a night. I want her in my arms badly. I want to kiss her red rose lips. I want to hug her all night and feel her warmth. I want to suck her breast and kiss her neck. I want to put my head in between those bosoms and drain my life in her body. I want to make love to her and pour my soal in her womb . I want to be all her and full fill the world with her. O god I really need her.

After a short a while the another tango music began the boy asked her to dance . she refused. Boy went to dance on his own. I don’t know what went wrong with me, I jumped and went to her table asked if she cared to dance with me .I She smiled at me. Oh , I want the time stop at that moment. And I would be melt into her soil. She replied sorry I am tired.

What is your name?

- Ekaterina

- What a lovely name , sounds like a rhym in poetry

- Thank you.

- Can I buy you a drink then

- Rum and coke please.

- Oh . that’s my favourite drink as well

She smiled. I was so exited. Whole my body was shaking inwardsly as if ther was an earthquake of exciting in my body. My Godess Ekaterina had acceped my offer of drink . Ah those heavenly smiles. Had some connecttin with pardace. I pinched myself to see if I was alive an real. Yes I was. Soon I purchased a couple glass of Rum and coke. When I was carrying it to the table I tride to hide my extreme excitement and control myslf. I put the glasses on the table and sat in front of her.

While she was siping her drink she asked me what my name was.

- “Ekaterina” I replied

- “Ekaterina “is My name “ She said

- Now it is my name as well. “ I smiled”

- How comes”

Because I you are amasingly beautiful and I want to be you. I noticed my voice was shaking and my existence in her lovely eyes trembling. O god what have you created. So beautiful. So wonderful. So artistic. Ekartinatic. I wanted to jump and kiss her lips and feel the world’s hottest lips. I wish I could held her hand. I wish she was mine.

- No honestly what is your name “she asked” again that lovely smile spread acroos her lips. I just wondered if she was real. How such a beattiful creatur could live on the plant of earth. I had never seen such beauty in my life.

- My Ctual name is Fernando, I am from Italy

- I guesd it from your accent. “ she said”

She sipped a bit more drink. Her skin was smooth and looked like as if was made from moonlight in a romantic night. Now I was a bit drank and less inhabited and more relaxed. When she looked down at her glass I glanced at her breast again which were so desirable as if they were filled with last and desire. My hands were as if loosing control and wanted to tauch those sexy legs. I controlled myslf, leaned back

She asked How long you’ve been here? I wanted to say as long as I could hug you and kiss you as long as eternity. I could not understand why this things were crossing my mind. I loved Ekaterina from the moment I saw her.

- a few years. I replied.

- Do you like Britain

- Yes

- Have you been back to Italy?

- Yes. A couple of time

- What is your job?

- I am a writer

- Writer?

- Yes

- What kind?

- I write short stories

- You must be a rich man then

- If my book is published and become popular then I can be rich. What is your job

- I am a teacher. Children’s teacher.

I wail with blood of my pen

2011-06-09T21:58:00.001+01:00

I am the only one who hears my voice

With my little income, have not much choice

Understanding economy crisis is beyond my ken

But, In this situation I wail with blood of my pen

Politicians promised not to slash our welfare,

Now in power, opposite they do, as if they don’t care

In our struggle we need to get together

Our unity, now, is needed more than ever

Big business are increasing their prices

They fail to listen to our voices in this crisis

If masses fail afford, who on the earth, buys their supplies

Another recession befalls, o, politicians open your eyes

Fridoun

Goldfish

2011-06-09T19:50:00.002+01:00

we brought home a goldfish in spring
it was a splendid joy to bring
we bought her a small glass bowl
it was round, and perhaps too small
we filled it with tap water, 10 degree cool
half empty, half full
we gently, homed her in, to swim
and she was as beautiful as a nice dream
her movement was elegant like dance
she was active at every glance.
she got used to us, we've got used to her
and she send us kisses wherever we were
for breakfast she open her lips at water level
being fed, she danced like a sweet little girl
in that lonely small bowl
she fulfilled life feel as a whole.
We loved her and she loved us

We were at her service, as if she was the boss
her body was beautifully coloured red and white
she was a best companion at our sight
but last night
the death opened its mouth wide
and swallowed our beautiful goldfish
Ah our companion Goldfish died.
Fridoun

Immigrants

2011-06-03T09:42:00.006+01:00

We immigrants travelled to Britain, from all over the world

Learnt English, word by word

Came for peace and prosperity, worked hard

In every industry planted seed of life, inch by inch, yard by yard

We immigrants travelled to Britain, from all over the world

We expected your hospitality, not your sword

We extended our hand with passion and international solidarity worldwide

We came here to sell our labour, to earn our living with pride

O’ politician, please don’t use us as an scape goat, in your political affair

Blaming us for recession or unemployment, is not fair

We have brought wealth of culture and labour, here and there

Do not call us terrorist; do not spread hate instead of love and care

We immigrants travelled to Britain, from all over the world

For peace, joy, freedom, and harmony, here we are aboard

Distance your politics from racism and any discriminations

we made this land our home; we are British by any imaginations

The birds sing, the sun shines, the moon lights for all nations

So let's live in sound equality and all participations

Let relatives and friends join us, in joy, happiness and delight

Let’s share prosperity at every possible sight and site

Fridoun

Happy New Year

2011-03-20T12:11:00.011Z

Nowrooz is the Persian New Year, which begins on the first day of spring. Norooz is also celebrated by some other nations in the Middle East.

I wish you all health, prosperity, peace and a very happy new year.

With love,

Fridoun

Links

2011-03-18T00:24:00.000Z

Calculator, Parastu, Focoult , Computer help , Save children, Modular Home, Master and Margarita

Movie , Classic books, swedish bookshop, English Classic poets, Patient Advice and Liaison Services

Easy bed, 4Share persian Music, Monika Jalili - Gole Sangam , Mein Kampf : Adolf,

YouTube - Iran"انوشیروان روحانی و امل ساین/ سیمین بری "

" , Supacare - For the best housekeeping and childcare ,
Supacare - For the best housekeeping and childcare ,ReadingGroup - The Help by Kathryn Stockett

A Critical Review of the novel The Help , Kathryn Stockett, Author of The Help , Stockett: The Help ,

اشعار نظمی, آموزش زبان انگلیسی و اصول و روش ترجمه - short stories داستانهای کوتاه , Shabnam s - Tabriz, Iran
Mikhail Bulgakov. The Master and Margarita , Thanks for trying! — Nitro PDF Reader

You

2010-11-17T07:30:00.002Z

We walked held in hand at shore
and moved towards horizon
Stepped on water
Love picked us above everything
Life meant something precious
And you meant above life
And I loved you more than my life
And we went on and on
Moments meant something,word could not express
Ah how much I loved you
Fridoun

Stay Strong

2010-08-31T08:47:00.001+01:00

When things go wrong

No helping hand, coming along

And for you, there is no happy song

What would you do?

If you want to stay strong?

That is the time to turn to your friend

The one who sticks with you till the end

The one who said:

No matter if I have no stage to sing

Or there is nothing for me, in the ring

As long as I have you with me

I have everything

Yes my dear friend, the world can go round

If you have a good friend to turn to

That is the time, your troubles can end

Fridoun

At sea

2010-07-03T21:37:00.005+01:00

I'm going towards light

Leaving this town, tonight

I pick a sheet of clouds

And wrap my lonely heart

Going away from any sights

People are drown within themselves, here

It’s about time to move, the tide is right

Fridoun

You and I

2010-07-03T09:15:00.006+01:00

There was moon, rain and me

The light, heaven above the sea

Here I am

Where are you going to be?

Plenty food and sweet red wine to drink

Joy of life begins when you and I, are "we"

Fridoun

Without a friend in the world

2010-07-03T00:37:00.003+01:00

You’ve touched my heart

Before I could touch yours

I just wanted to hold you

For a moment that last for life

That would heal my lonesome heart

In this solitude and isolated world

Alas the extent of my love

Never can be shaped in a word

Fridoun

don't worry

2010-07-03T00:28:00.003+01:00

If the weather is dull and miserable

Friends fail to visit you

Dishonest and crafty people cause you trouble

Money is scarce and you struggle make ends meet

Don’t worry, nothing last for ever

Troubles soon will be over

If you said something that you shouldn’t have said

Or did something that you weren’t supposed to

If you failed a test

Or loos your precious ego and pride in a confrontation and conflict

Don’t worry, nothing last for ever

Troubles soon be over

But always try to be firm and stand for your right

Help and expect to be helped and always stick to your honesty

Love and expect to be loved

If at the end of the day still they fail you

Don’t worry, nothing last for ever

Troubles soon be over

Remember one day things turns in your favour

For your honesty and consistency

Life is a challenge

As consistency is essential and honesty is the virtue of life

Fridoun

hug

2010-07-03T00:23:00.002+01:00

As daylight dims
Delightful evening begins with dreams
Romantic hugs
and poetic kisses
Is the Passion and love themes
Fridoun

I found you

2010-06-25T10:56:00.007+01:00

I do not know who you are
but I love your pretty face
I do not know where you live
but I love to find your base
I do not know who adores you
but I love to be in this race
I do not know what you have in mind
but in my heart you are an ace
I do not know how to offer you my heart
please do not hesitate to com to my place
Fridoun

Well. What is your agenda for life?

2010-06-14T22:49:00.001+01:00

My agenda is to climb a high mountain.
Stand on a massive rock.
Where there is only me and the God
Somewhere high above.
Begin to scream to the highest pitch of my voice.
Scream against discrimination, social injustice and inequality in the world.
Scream against dishonesty and lies,
Scream against cruelty and hatred.
Scream against war and anger
Scream against poverty and hanger
Scream against high taxes, expensive utility bills
Scream, scream and scream till my stress emptied
Till God hears me, and show me a pass to lead my life in this devastated world
Then come down to the foot of mountain,
Find somewhere green and pleasant near spring water.
Build a small wooden hut.
In that hut begin my longest novel.

Fridoun

Piece

2010-06-14T22:11:00.001+01:00

There were two roads

In this world

One lead to your love and joy

One lead to peace and happiness for all

I went for the latter

so, my heart remained lonely

Fridoun

haunted house

2010-06-12T10:28:00.002+01:00

I dreamed, I was housed in a remote area. When I moved in, it was cool and almost late evening. The electricity hadn’t connected yet. Under the shadow of dim moonlight I moved my possession from the van into the house and piled them up in the bed room. The howl of stray dogs from distance was frightening. A strange greyish fat cat was sitting by the front door weirdly watching my movement. The front door had manufactured and moulded from white PVC material and it was not closing properly. A couple of times I closed that damn door behind, and went into the house, but when I returned I saw it was wide open

I somehow started to believe, the cat was to blame and pushing it wide open. I threw a piece of bread out, away from front door, for him, hoping he would jump for grab. But he stood there, not amused, his eyes turned red and growled like a big wild cat at me.

As the night fell, the stray dogs moved closer, they sounded like wolf. I pushed the front door, locked it and put a chair behind it as means of lock’s support . The cat sat there and watched me while I was locking the door.

I decided roost in the living room till morning. Apart from those weird animals there was no shop or any habitant at locality. In pitch dark garden, shadows were creeping in the trees, and the wind was whipping the night. It appeared as if dead of earth bursting out of their graves and whaling from pain. I was terrified and helplessly did not know how stop those noise. The cat with bright red eyes climbed the garden wall and came in, behind the window and banging at window’s glass angrily with right hand claws. Dogs all were sitting on tip of walls pillars. Their eyes were like bright torch in that pitch dark. They all were looking at me, through the naked window. I appeared as if the house was haunted

All of sudden from a corner of t the room, the floor cracked; a dead body emerged, began snoring loud and louder. Dogs bayed piercing loud and louder. I scream and woke up. My heart was biting fast and feeling ghastly. I still could hear loud snoring but not from corner of the room but from next door neighbouring flat. Their dog was barking at snoring. It was the Saturday night. They had a party. I guess the snoring person, must have been one of their gusts who was drunk and had stayed over.

Fridoun
.

Persepone

2010-05-24T12:48:00.005+01:00

Stars are far away to reach

So is you

The dark night has fallen upon me, at late evening

The bright dawn seems far, far away

I’m a sea

You’re the billow, wherever you go, whatever you do

Move slowly and tenderly, as I need to hear you

I am the shore

You’re the sun

Shine on me tenderly,

As the isle of my lonely heart, has never seen a blossom

I’m the planet of earth

You’re the moon shiny and bright

Stay with me, as I cannot bear the darkness of night

I’m the kite of passion

You are the wondering wind at heart

Blow gently, save me of falling apart.

Fridoun

Long pale

2010-05-16T01:42:00.002+01:00

I was petrified when I was entering this planet called earth. Even the thought of it sent a shiver up my spine. I do not know, how on earth, I ever ended up here by this zebra crossing looking at the pelican sign. How a colour blind can tell when to cross a road.

Crossing this wide road and reaching the other side of the pavement, to me, is remote and frightful. In this technologically polluted world, I am not sure when it is safe to cross a road. I wonder if anyone cares to stop for me, in a world where I witnessed children tie empty drink tin cans to a dog’s tail. While the horrified dog was trying to free her tail from the rattling tin cans, children stoned her, running after her and laughing.

In a world where I witnessed a cat’s feet glued to Coke bottle tops, by some lousy guys. The terrified cat wanted to climb the wall and escape that crazy situation. But each time he desperately jumped and tried to climb, he had no chance and slipped down. Those guys were filled with joy from tormenting the poor creature.

In a world that a teenage boy had nailed a live frog to a board. He connected one end of a wire to a bulb and screwed the other two ends to the frog’s leg and its stomach, trying to obtain an electric current in order to light the torch while the frog’s heart was beating fast from the horrific pain. He had probably read in some physical or natural science book that some species of frogs produced electric currents as a means of defence.

In such a cruel and sadistic world, who cares for me, if I were crossing a road? What if an insane driver suddenly decides to crush me, while I’m crossing, just for the sake of a quick laugh?

Here I was. Cars had stopped at both sides of zebra crossing. Surely not for me. Most probably for the sake of the traffic light, whatever colour it might have been.

I took a chance and moved forward while cars were waiting for the traffic light to change. As I reached the other side of the zebra crossing and tried to reach the pavement a young boy went berserk as if he had seen a monster, run, picked up a broken brick threw it at me, screaming, snake, snake… He missed me by a fraction. Fortunately there was a hole by the wall, I quickly, moved and snuck into it. Thinking, between life and death, there is a split hair distance. But here to kindness, there is a solar year distance, in this wicked planet of earth

Fridoun

John Pilger - Obama and Empire

2010-04-24T09:11:00.005+01:00

John Pilger: Thank you. (applause) Great. Great. Thank you (laughs). It’s so good to be here. Thank you for the invitation to be here to speak and especially to my friend, Anthony Arnove. I’m delighted especially to be here on the Fourth of July, which is an appropriate day to talk about “Empire, Obama and America’s Last Taboo.” I’m sorry the title’s a bit wordy but I couldn’t get it down to something as it should be.

Now, two years ago, I spoke at Socialism in Chicago about an invisible government, which is a term used by Edward Bernays, one of the founders of modern propaganda. It was Bernays who, in the 1920s, invented public relations as a euphemism for propaganda. And it was Bernays, deploying the ideas of his uncle, Sigmund Freud, who campaigned on behalf of the tobacco industry for women to take up smoking as an act of feminist liberation, calling cigarettes “torches of freedom.” [Image at Torches of Freedom.]

At the same time, he was involved in the disinformation that was critical in overthrowing the Arbenz government in Guatemala. So you have the association of cigarettes and regime change.

The invisible government that Bernays had in mind brought together all media – PR, the press, broadcasting, advertising – and their power of branding and image-making, in other words, disinformation.

And I suppose I’d like to talk today about this invisible government’s most recent achievement: the rise of Barack Obama and the silencing of much of the Left.

~3:00 Americanism Then

But all of this has a history, of course, and I’d like to go back, take you back some 40 years to a sultry and a, for me, very memorable day in Vietnam. I was a young war correspondent who had just arrived in the village in the Central Highlands called Tweelong (sp). My assignment was to write about a unit of U.S. Marines who had been sent to the village to win hearts and minds.

“My orders,” said the Marine sergeant, “are to sell the American way of liberty as stated in the Pacification Handbook. This is designed to win the hearts and minds of folks as stated on page 86.”

Page 86 was headed in capital letters, “WHAM” – winning hearts and minds. The Marine unit was a combined action company “which,” explained the sergeant, meant, and I quote, “We attack these folks on Mondays and we win their hearts and minds on Tuesdays.”

He was joking, of course, but not quite. The sergeant who didn’t speak Vietnamese had arrived in the village, stood up in a jeep, and said thru a bullhorn, “Come on out, Everybody. We got rice and candies and toothbrushes to give you.”

This was greeted by silence.

“Now listen, either you gooks come on out or we’re gonna come right in there and get you.”

Now the people of Tweelong finally came out and they stood in line to receive packets of Uncle Ben’s miracle rice, Hershey bars, party balloons, and several thousand toothbrushes. Three portable, battery-operated, yellow, flush lavatories were held back for the arrival of the colonel. And when the colonel arrived that evening, the District Chief was summoned, and the yellow flush lavatories unveiled. The colonel cleared his throat and took out a hand-written speech.

“Mr. District Chief, and all you nice people,” said the colonel. “What these gifts represent is more than the sum of their parts. They carry the spirit of America.” (Audience laughs)

I’m, I promise you I’m quoting verbatim.

“Ladies and Gentlemen, there’s no place on Earth like America. It’s the land where miracles happen. It’s a guiding light for me and for you. In America, you see, we count ourselves as real lucky, as having the greatest democracy the world has ever known, and we want you nice people to share in our good fortune.”

Thomas Jefferson, George Washington, even John Winthrop’s “City Upon a Hill” got a mention. All that was missing was the Star Spangled Banner playing softly in the background. Of course, the villagers had no idea what the colonel was talking about. But when the Marines clapped, they clapped. And when the colonel waved, the children waved.

And when he departed, the colonel shook the sergeant’s hand and said, “We’ve got plenty of hearts and minds here. Carry on, Sergeant.”

“Yes, sir.”

In Vietnam, I witnessed many scenes like that. I’d grown up in faraway Australia on a cinematic diet of John Wayne, Randolph Scott, Walt Disney and Ronald Reagan. The American way of liberty they portrayed might well have been lifted from the WHAM Handbook.

I’d learned that the United States had won World War II on its own and now led the free world as the chosen society. It was only later when I read Walter Lippman’s book Public Opinion, a manual of the invisible government, that I began to understand the power of emotions attached to false ideas and bad histories on a grand scale.

~7:25 Americanism Now

Now historians call this exceptionalism: the notion that the United States has a divine right to bring what it calls liberty to the rest of humanity. Of course, this is a very old refrain. The French and British created and celebrated their own civilized missions while imposing colonial regimes that denied basic civil liberties.

However, the power of the American message was and remains different. Whereas the Europeans were proud imperialists, Americans are trained to deny their imperialism. As Mexico was conquered and the Marines sent to Nicaragua, American textbooks referred to an age of innocence. American motives were always well-meaning, moral, exceptional.

As the colonel said, “There was no ideology, they said.” And that’s still the case.

Americanism is an ideology that is unique, because its main feature is its denial that it is an ideology. It’s both conservative and it’s liberal. And it’s Right and it’s Left. And Barack Obama is its embodiment.

Since Obama was elected, leading liberals have talked about America returning to its true status as, and I quote:

“A nation of moral ideals.”

Those are the words of Paul Krugman, the liberal columnist of the New York Times. In the San Francisco Chronicle, columnist Mark Morford wrote, and I quote:

“Spiritually advanced people regard the new president as a lightworker who can help usher in a new way of being on the planet.”

Tell that to an Afghan child whose family has been blown away by a bomber’s bombs, or a Pakistani child whose house has been visited by one of Obama’s drones, or a Palestinian child surveying the carnage in Gaza caused by American smart weapons, which, disclosed Seymour Hersh, were resupplied to Israel for use in the slaughter, and I quote:

“… only after the Obama team let it be known it would not object.”

The man who stayed silent on Gaza is the man who now condemns Iran. In a sense, Obama is the myth that is America’s last taboo. His most consistent theme was never ‘change.’ It was power.

“The United States,” he said, and I quote, “leads the world in battling immediate evils and promoting the ultimate good. We must lead by building a 21st Century military to ensure the security of our people and advance the security of all people.”

And there is this remarkable statement, and I quote:

“At moments of great peril in the past century, our leaders ensured that America, by deed and by example, led and lifted the world, that we stood and fought for the freedoms sought by billions of people beyond our borders.”

Words like these remind me of the colonel in the village in Vietnam, as he spun much the same nonsense. Since 1945, by deed and by example, to use Obama’s words, America has overthrown 50 governments, including democracies, and crushed some 30 liberation movements, and bombed countless men, women and children to death.

I’m grateful to Bill Blum for his cataloging of that.

~11:30 Obama and Empire

And yet here is the 45th president of the United States, having stacked his government with warmongers and corporate fraudsters and polluters from the Bush and Clinton eras, promising not only more of the same, but a whole new war in Pakistan, justified by the clichés of Hillary Clinton – clichés like, “high value targets.”

Within three days of his inauguration, Obama was ordering the death of people in faraway countries: Pakistan and Afghanistan.

And, yet, the peace movement, it seems, is prepared to look the other way and believe that the cool Obama will restore, as Krugman wrote, “the nation of moral ideals.”

Not long ago, I visited the American Museum of History in the celebrated Smithsonian Institute in Washington. One of the most popular exhibitions was called, “The Price of Freedom: Americans at War.” It was holiday time and lines of happy people, including many children shuffled through a Santa’s Grotto of war and conquest. (laughter)

When messages about their nation’s great mission were lit up, these included tributes to the, and I quote, “exceptional Americans who saved a million lives” in Vietnam, where they were “determined to stop communist expansion.” In Iraq, other brave Americans, “employed air strikes of unprecedented precision.”

What was shocking was not so much the revisionism of two of the epic crimes of modern times, but the sheer scale of omission.

Like all U.S. presidents, Bush and Obama have very much in common. The wars of both presidents, and the wars of Clinton and Reagan, Carter and Ford, Nixon and Kennedy, are justified by the enduring myth of exceptional America – a myth the late Harold Pinter described as, and I quote:

“A brilliant, witty, highly successful act of hypnosis.”

~13:50 Obama is a corporate marketing creation

The clever young man who recently made it to the White House is a very fine hypnotist, partly because it is indeed extraordinary to see an African American at the pinnacle of power in the land of slavery.

However, this is the 21st Century, and race, together with gender and even class, can be very seductive tools of propaganda. For what is so often overlooked and what matters, I believe, above all, is the class one serves.

George Bush’s inner circle from the State Department to the Supreme Court was, perhaps, the most multiracial in presidential history. It was PC par excellence. Think Condoleezza Rice, Colin Powell. It was also the most reactionary.

Obama’s very presence in the White House appears to reaffirm the moral nation. He’s a marketing dream. But like Calvin Klein or Benetton, he is a brand that promises something special, something exciting, almost risqué, as if he might be radical, as if he might enact change. He makes people feel good. He’s a post-modern man with no political baggage. And all that’s fake.

In his book, Dreams from My Father, Obama refers to the job he took after he graduated from Columbia in 1983. He describes his employer as, and I quote, “a consulting house to multinational corporations.” For some reason, he doesn’t say who his employer was or what he did there. The employer was Business International Corporation, which has a long history of providing cover for the CIA with covert action, and infiltrating unions on the Left. I know this because it was especially active in my own country, Australia. Obama doesn’t say what he did at Business International and there may be absolutely nothing sinister, but it seems worthy of inquiry, and debate, as a clue to, perhaps, who the man is.

During his brief period in the Senate, Obama voted to continue the wars in Iraq and Afghanistan. He voted for the Patriot Act. He refused to support a bill for single payer healthcare. He supported the death penalty. As a presidential candidate, he received more corporate backing than John McCain. He promised to close Guantanamo as a priority, but instead he’s excused torture, reinstated military commissions, kept the Bush gulag intact, and opposed habeas corpus.

Daniel Ellsberg, the great whistleblower, was right, I believe, when he said that under Bush a military coup had taken place in the United States, giving the Pentagon unprecedented powers. These powers have been reinforced by the presence of Robert Gates, a Bush family crony and George W. Bush’s powerful Secretary of Defense, and by all the Bush Pentagon officials and generals who have kept their jobs under Obama.

In the middle of a recession with millions of Americans losing their jobs and homes, Obama has increased the military budget. In Colombia, he is planning to spend $46 million on a new military base that will support a regime backed by death squads and further the tragic history of Washington’s intervention in that region.

In a pseudo-event in Prague, Obama promised a world without nuclear weapons to a global audience mostly unaware that America is building new tactical nuclear weapons designed to blur the distinction between nuclear and conventional war. Like George Bush, he used the absurdity of Europe threatened by Iran to justify building a missile system aimed at Russia and China.

In another pseudo-event, at the Annapolis Naval Academy – decked with flags and uniforms – Obama lied that America had gone to Iraq to bring freedom to that country. He announced that the troops were coming home. This was another deception. The head of the army, General George Casey says, with some authority, that America will be in Iraq for up to a decade. Other generals say 15 years.

Chris Hedges, a very fine author of Empire of Illusion, puts it very well:

“President Obama,” he wrote, “does one thing and Brand Obama gets you to believe another. This is the essence of successful advertising. You buy or do what the advertiser wants because of how they make you feel.”

And so you are kept in a perpetual state of childishness. He calls this junk politics.

~19:14 The Left Is Crippled, Co-opted

But I think the real tragedy is that Obama the Brand appears to have crippled or absorbed much of the anti-war movement, the peace movement. Out of 256 Democrats in Congress, 30 – just 30 – are willing to stand up against Obama’s and Nancy Pelosi’s war party. On June the 16th, they voted for $106 billion for more war.

The Out of Iraq Caucus is out of action. Its members can’t even come up with a form of words of why they are silent. On March the 21st, the demonstration at the Pentagon by the once mighty United for Peace and Justice drew only a few thousand. The outgoing president of the UPJ, Lesley Kagen, says her people aren’t turning up because, and I quote,

“It’s enough for many of them that Obama has a plan to end the war and that things are moving in the right direction.”

And where is the mighty MoveOn these days? Where is its campaign against the wars in Iraq and Afghanistan and what exactly was said when MoveOn’s executive director, Jason Ruben, met Barack Obama at the White House in February?

Yes, a lot of good people mobilized for Obama. But what did they demand of him?

Working to elect a Democratic Presidential candidate may seem like activism, but it isn’t. Activism doesn’t give up. Activism doesn’t fall silent. Activism doesn’t rely on the opiate of hope.

Woody Allen once said, “I felt a lot better when I gave up hope.” (laughter)

I like that.

Real activism has little time for identity politics, which, like exceptionalism, can be fake. These are distractions that confuse and sucker good people. And not only in the United States, I can assure you.

I write for the Italian socialist newspaper, Il Manefesto, or rather, I used to write for it. In February I sent the editor an article which raised questions about Obama as a progressive force. The article was rejected. “Why?” I asked.

“For the moment,” wrote the editor, “we prefer to maintain a more positive approach to the novelty presented by Obama. We will take on specific issues, but we would not like to say that he will make no difference.”

In other words, an American President drafted to promote the most rapacious system in history is ordained and depoliticized by important sections of the Left.

It’s a remarkable situation – remarkable because those on the so-called Radical Left have never been more aware, more conscious, of the iniquities of power. The Green Movement, for example, has raised the consciousness of millions, so that almost every child knows something about global warming. And yet, there seems to be a resistance within the Green Movement to the notion of power as a military force, a military project.

And, perhaps similar observations can also be made about sections of the feminist movement and the gay movement and, certainly, the union movement.

One of my favorite quotations is from Milan Kundera:

“The struggle of people against power is the struggle of memory against forgetting.”

We should never forget that the primary goal of great power is to distract and limit our natural desire for social justice and equity and real democracy.

~ 23:38 Latin America, Africa and Israel

Long ago, Edward Bernays’ invisible government of propaganda elevated Big Business from its unpopular status as a kind of mafia to that of a patriotic driving force. The American Way of Life began as an advertising slogan. The modern image of Santa Claus was an invention of Coca Cola.

Today, we are presented with an extraordinary opportunity. Thanks to the crash of Wall Street and the revelation from many ordinary people that the “Free Market” has nothing to do with freedom, the opportunity within our grasp is to recognize that something is stirring in America that is unfamiliar, perhaps, to many of us on the Left, but is related to a great popular movement that’s growing all over the world.

Look down at Latin America. Less than twenty years ago, there was the usual despair, the usual divisions of poverty, and freedom, the usual thugs in uniform, uniforms running unspeakable regimes. Today, for the first time perhaps in 500 years, there’s a people’s movement based on the revival of indigenous cultures and language – a genuine populism.

The recent amazing achievements in Bolivia, Ecuador, Venezuela, El Salvador, Argentina, Brazil and Paraguay represent a struggle for community and political rights that is truly historic – with implications for all of us.

The successes in Latin America are expressed perversely in the recent overthrow of the government of Honduras, because the smaller the country, the greater is the threat of a good example that the disease of emancipation will spread.

Indeed, right across the world, social movements and grassroots organization have emerged to fight “Free Market” dogma. They’ve educated governments in the South that food for export is a problem rather than a solution to global poverty. They’ve politicized ordinary people to stand up for their rights as in the Philippines and South Africa.

Look at the remarkable boycott disinvestments and sanctions campaign – BDS for short – aimed at Israel that’s sweeping the world. Israeli ships are being turned away from South Africa and Western Australia. A French company is being forced to abandon plans to build a railway connecting Jerusalem with illegal Israeli settlements. (applause) Israeli sporting bodies find themselves isolated. Universities in the United Kingdom have begun to sever ties with Israel.

This is how apartheid South Africa was defeated. And this is how the great wind of the 1960s began to blow. And this is how every gain has been won: the end of slavery, universal suffrage, workers’ rights, civil rights, environmental protection … The list goes on and on.

~27:05 United States: A Wind is Blowing

And that brings us back here to the United States, as I believe something is stirring in this country. Are we aware that in the last eight months, millions of angry emails sent by ordinary Americans have flooded Washington. And I mean millions. People are outright outraged that their lives are attacked.

They bear no resemblance to the passive mass presented by the media. Look at the polls. More than two-thirds of Americans say the government should care for those who cannot care for themselves. Sixty-four percent would pay higher taxes to guarantee healthcare for everyone. Sixty percent are favorable towards unions. Seventy percent want nuclear disarmament. Seventy-two percent want the US completely out of Iraq and so on and so on.

But where is much of the Left? Where is the social justice movement? Where is the peace movement? Where is the civil rights movement? Ordinary Americans for too long have been misrepresented by stereotypes that are contemptuous.

James Madison referred to his compatriots in the public as “ignorant and meddlesome outsiders” and this contempt is probably as strong today among the elite as it was back then. That’s why the progressive attitudes of the public are seldom reported in the media – because they’re not ignorant; they’re subversive. They’re informed and they’re even anti-American.

I once asked a friend, the great American war correspondent and humanitarian, Martha Gellhorn, to explain the term ‘anti-American’ to me.

“I’ll tell you what anti-American is,” she said in her forceful way. “It’s what governments and their vested interests call those who honor America by objecting to war and the theft of resources, and believing in all of humanity.

“There are millions of these ‘anti-Americans’ in the United States. They are ordinary people. They are ordinary people who belong to no elite and who judge their government in moral terms, though they would call it ‘common decency.’ They are not vain. They are the people with a wakeful conscience, the best of America’s citizens. Sure, they disappear from view now and then but they are like seeds beneath the snow. I would say they are truly exceptional.”

Truly exceptional. I like that.

My own guess is that a populism is growing once again in America, evoking a powerful force beneath the surface which has a proud history. From such authentic grassroots Americanism came women’s suffrage, the eight-hour day, graduated income tax, public ownership of railways and communications, the breaking of the power of corporate lobbyists, and much more. In other words, real democracy.

The American populists were far from perfect, but they often spoke for ordinary people and they were betrayed by leaders who urged them to compromise and merge with the Democratic Party. That was long ago, but how familiar it sounds.

My guess is that something is coming again. The signs are there. Naom Chomsky is right when he says that mere sparks can ignite a popular movement that may seem dormant. No one predicted 1968. No one predicted the fall of apartheid, or the Berlin Wall, or the Civil Rights movement, or the great Latino rising of a few years ago.

I suggest that we take Woody Allen’s advice and give up on hope and listen, instead, to voices from below. What Obama and the bankers and the generals and the IMF and the CIA and CNN and BBC fear is ordinary people coming together and acting together. It’s a fear as old as democracy, a fear that suddenly people convert their anger to action as they’ve done so often throughout history.

“[In] a time of universal deceit,” wrote George Orwell, “telling the truth is a revolutionary act.”

Thank you

**************
From : Word Press

God

2010-02-02T12:44:00.003Z

Whenever I am thinking about the fair
Whenever I am talking about the care
Whenever I am tired of injustice
Or I am feeling some pain

I know, and I well know
That you are always there
To bring me something
To offer me some care
**
When the sun goes at nights
When the dark eats all lights
I know that still is
Somebody not so far
Whom I can share with him
All my wish , my thoughts
**
I never be afraid
Of being in storm
I never feel lonely
When you are side by side .

Hamid Davaran ,Dubai, U.A.E
23 .03.2006

2010-02-02T12:42:00.003Z

winter
Clouds are moving to find a place to rain
The sun is waiting to shine, but in vain
The river moves to the tune of gravity
Bare trees standing side by side like a chain

Fridoun

My memory

2010-01-11T12:24:00.003Z

A friend of mine is a French lady, who has the most beautiful accent when she speaks English. I love her accent.

These days my memory is not functioning properly “I told her”

You shouldn’t let your memory go “she replied attentively” it is very bad not being able to remember things

I know, it is so terrible “I said”

Anything you need remember write it down “she said in a considerate passion”.

I keep writing things down but I forget where I put the notes. “I said “Sometime even I forget my name “I looked at her, smiled and tried to make a joke about it”

Oh no, " she said" you shouldn’t let you memory go. if you forget your name ask me. I will remind' your name. It is too bad forgetting your name.

Fridoun

Christmas

2009-10-03T23:07:00.002+01:00

Family gathering in the living room

The pine branches illuminates with light bloom

The season may be cold at this time of the year

Babies having fun in the warmth and care

Now we all can have a few days off

Enjoy ourselves, telling jokes and laugh

“Happiness is in the air”

Plenty food and drink to share

Things becoming nicer and more inspiring

When I think of Christmas at retiring

We send to friends seasonal greeting card

Life is so short, enjoy yourself and don’t work hard

Let’s hope the New Year bring peace and joy to the world

“Love is in the air” embrace it, that is my final word

Fridoun

Rain

2009-08-02T22:34:00.004+01:00

When you and I

Dream in peace and comfort

Yet under the same sky

Millions suffer from

Hunger,

Thirst

And disease

Without knowing why

That is a bare fact

No one can deny

O’ heavenly rain

Rain, rain and rain

Wash away our suffering and pain

Where the world is burning in poverty and wars

O’ God bring peace and prosperity upon us,

Stretched from land to land, from shores to shores

Fridoun

Why

2009-06-12T16:22:00.006+01:00

Why did the train fail to stop for us, again?
Why does the wind break our umbrella in the rain?
Why do they axe social welfare, and cause us stress and pain?
Why is the sky polluted with warplanes?

Why won’t the traffic light turn green?
Why are we left in unfair and catastrophic scene
why do we sell our souls and labour, until we're old?
Why do they send us high fuel bills, in the cold?

Why is it cold, day and night?
Why won’t the cloudy sky turn bright?
Why are our little earnings highly taxed?
Whey aren’t we allowed to be relaxed?

Why does the media not publish our protests?
Why do interest rates fail to rest?
Why do the rich in their obsessions, lose sanity?
Why does the market have no room for humanity?

Why do we not have a proper shelter?
Why do we fail to understand that love and peace is better?
Why the arms industry instead of food, producing things to ruin and hurt?
Why don’t we move clouds to the fields and deserts?

Why do we feel like migrating like the birds?
Getting away from dishonest politicians and their absurds

Fridoun

O dear

2009-04-29T22:27:00.002+01:00

From library to the ocean shore
Books scattered on trolley and the floor
Students keep returning books
No matter how untidy it looks
You keep shelving them day and night
Whether in bright day, or in dim light
This is the way you are hooked
For you, a life time shelving is booked

Fridoun

Dear Charlotte

2009-04-27T22:56:00.006+01:00

What can I compare, your wonderfulness to?

I wanted to say you are like roses

But your kindness, has no thorn

I wanted to say you are great like sky

But your greatness unlike sky is reachable

What can I, compare your wonderfulness to?

I wanted to say you are like spring

But you are larger than a season

I wanted to say you are as tender as summer breath

But you are more generous than a summer breath

What can I, compare your wonderfulness to?

I only can compare you, to yourself

Because you are unique and wonderful

You are an angel, in the heaven of my heart

And thank you for all your kindness

Thank you for being such wonderful person

Donia

تعقیب

2009-04-13T11:36:00.009+01:00

وقتی با اتومبیل از بورن موث بطرف لندن می آمدم ساعت یازده شب بود . بزرگ راه خارج از شهر تاریک بود. باران شدیدی می بارید. برف پاک کن ها به سرعت چپ و راست می رفتند. اما شدت باران به حدی بود که کاری از برف پاکن ها ساخته نبود داخل ماشین هم بخار کرده بود و به سختی میشد بیرون را دید.

با خودم گفتم کاش زودتر راه افتاده بودم. در آینه بغل نگاه کردم . دیدم اتو مبیلی از پشت سرم دارد می آید و مرتب چراغ می زند. با احتیاط از خط تند رو آمدم توی خط آرام رو تا او رد شود. اما او هم پشت سر من آمد توی خط آرام رو و باز شروع کرد به چراغ زدن

شنیده بودم چند وقت پیش توی یکی بزرگ راه ها, چند نفر را کشته بودند . سریع آمدم توی خط وسط و سرعت گرفتم. جایی را نمی دیدم . مثل اینکه با سرعت داشتم توی ظلمت شب فرو می رفتم. باران هم دست بردار نبود در آینه نگاه کردم دیدم او هم با سرعت دنبالم می آید و مرتب چراغ می زند.

به میدانی رسیدم. گرچه می بایستی مستقیم بروم اما برای خلاص شدن از شر او پیچیدم به سمت چپ . او هم پیچید به سمت چپ . جاده خلوت بود پایم را تا آخر روی پدال گاز فشار دادم و سرعت گرفتم . او هم با سرعت دنبالم آمد. با آن باران شدید و سرعت بیش از حد، مرگ را در چند قدمی خود احساس کردم. توی آن تاریکی وباد و بوران شدید مشکل بود که جایی بایستم و ببینم از جانم چه میخواهد. بفکرم رسید در اولین جایی که پارکینگ باشد بایستم. داشتم فکر می کردم کاش چیزی که می شد با آن از خودم دفاع کنم با خود آورده بودم . توی این سفر ها آدم نباید دست خالی و بی دفاع سفر کند.

موتور ماشین گویی جوش آورده بود. پنکه آن ناله کنان با صدای عجیب و غریبی بکار افتاده بود و حرارت گرم آن روی پاهایم پخش می شد. دکمه پنکه داخل ماشین مدتی بود خراب شده بود و نمی شد حرارت آنرا برای رفع عرق شیشه به سمت شیشه جلو هدایت کرد. دو دستی فرمان را گرفته بود م . پشتم از درد تیر می کشید و قلبم بشدت می زد.

به پارکینگ که رسیدم ایستادم او هم آمد کنار من ایستاد. شیشه اش را پایین کشید . زیر نور کمرنگ پارکینگ دیدم پلیس است که من به علت عرق داخل شیشه ها, باران شدید و ترس بیش از حد متوجه آژیر و چراغ او نشده بودم. گفت چراغ راه نمایتان و چراغ ترمز تان کار نمی کند.

فریدون

سخنی با خوانندگان عزیز

2009-04-11T18:28:00.008+01:00

گاهنگار پرستو را به اینجا منتقل کردم. فعلن نام « یادداشت های پراکنده» به جای نام« پرستو» انتخاب کرده ام. در پی یافتن نامی بهتر و کوتاه تر برای این خانه جدبد هستم. راستی نظر شما د ر این باره چیست؟

همچنین از شکل و شمایل تمپلیت (قالب ) این بلاگر هم خوشم نمی آید. بلاگر قالب های دیگری را هم که در اختیار گذاشته که چندان به دل نمی نشیند. راستی چگونه میتوانم قالب پرستو رادر پرشن بلاگ به همین بلاگر منتقل کنم؟

فریدون

ربات ها

2009-04-06T12:54:00.008+01:00

خواب دیدم که بر فراز دشت ها ، چشمه ها و کوه ها پرواز می کردم. مثل خورشید گاه پشت ابر ها پنهان می شدم و گاه در پهنه آسمان آبی پر می کشیدم. با شکوهی شادمانه روی ابر ها می نوشتم صلح ، آزادی ، مهربانی.
دشت سر سبز بود . چشمه ها لبریز از آب بودند. خورشید از پشت ابر ها سرک می کشید و بر کوه و دشت و صحرا می تابید. روی تپه ها٬ لاله های سرخ به همراه نسیم ناز ناز سر تکان می دادند . کبوتر ها پیام صلح ،آزادی و مهربانی را برای مردم جهان می بردند . پیام جهانی بی مرز ، پیام جهانی سرشار از عدالت و رفاه اجتماعی شعار روز بود.
مردم شاد و سرشار از انرژی هریک مشغول کاری بودند. ناگهان صدای غرشی را از پشت سر شنیدم. برگشتم و دیدم دو ربات پرنده به سرعت بسوی من می آیند. قیافه هایشان خشمگین بود و منقارشان خون آلود.
نمیدانستم چه بایست می کردم. با یک خیز به پشت ابر ها رفتم تا آنها رد شوند. وقتی از ابر ها می خواستند بگذرند از برخورد ابر به بدن شان جرقه ای متصاعد می شد و از سرعت شان می کاست . گویی عبور از ابر را دوست نداشتند . منقار بد ترکیب فلزی شان تکانی خورد و نعره ای خشم آگین امر کرد که بایست. با یک حرکت سریع به زیر ابر آمدم . دیدم این بار از ابر عبور نکردند از پشت ابرها به سرعت رفتند به جایی که ابر نبود و از آنجا پایین آمدند و باز دنبال من کردند . نزدیک من که رسیدند تکه ابری شروع به باریدن کرد. در میان قطره های بارا ن آرام آرام به زمین برگشتم . و ربات ها در اثر خیس شدن آتش گرفتند و دود شدند و به هوا رفتند.
از بین جمعیت چند نفر آدم آهنی با مسلسل به من حمله کردند, مرا دستگیر کردند و به تونلی خارج از شهر بردند . داخل تونل اطاق هایی بشکل های پنج ضلعی با رنگ های تیره بنا شده بود . در یکی از اطاق ها چشم هایم را بستند. از آنجا مرا به اطاقی بردند که صدای جیغ و ناله می آمد .
از خواب پریدم . دیدم کسی دارد محکم در می زند. رفتم در را باز کردم. صاحبخانه بود. اجاره اش را می خواست.
دلم می خواست یک روزی مردم دنیا از کابوس مالکیت خصوصی بیدار شوند و کسی صاحب چیزی نباشد. کسی برای سر پناهش مجبور نباشد اجاره و یا وام بانکی پرداخت کند.
فریدون

دلمون گرفته

2009-03-01T23:03:00.003Z

دلمون ازین غروب بیجا، تلنبار درده
خیلی وقته که خورشید، غروب کرده
جغدی توی جنگل خونه کرده
غم عالم، توی پنجره ها، لونه کرده

همه رفتن تو خیال بی گمونی
مث اینکه، یادشون رفته پشیمونی
آدما دلشون شده خون
پج پچ غمگین
توی این ظلمت مظنون

توی دنیای عبوس این پندار منحوس
مث زندون شده اینجا
روی پنجره ی فریاد بی قراری
سکوت بی پیر، زده پرده
امیدی به بهار ی نیست
هوا خیلی وقته که سرده
فریدون

آوای نی ، از استاد حسن کسایی

2009-02-26T00:39:00.000Z

بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند
در نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
بازجوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوشحالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من
از دورن من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد
جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید
پرده هاایش پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

نی حدیث راه پرخون می کند
قصه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جز بی هوش نیست
مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد
روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو:"رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست"

هرکه جز ماهی ز آبش سیر شد
هرکه بی روزیست روزش دیر شد

درنیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید_ والسلام

مولانا

شعری از هوشنگ ابتهاج(الف سایه) با صدای خود او

2009-02-26T00:30:00.000Z

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ برنمی کند
کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذرگهیست پر ستم که اندرو به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم سزاست
وگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

هوشنگ ابتهاج(الف سایه)

نوای نی

2009-02-14T09:32:00.000Z

من خواب دیدم از درون بطری سبز رنگی ، پرنده ای بیرون آمد و بر لبه آن نشست. نظری به اطراف انداخت و وقتی نگاهش به من افتاد شروع کرد به خواندن آوازی عمگین. صدایش شبیه آوای سوزناک نی بود. من چنین آهنگ های غمگینی را در دوران کودکی در کوه پایه ها شنیده بودم . جایی که چوپانان نی را شاید برای تنهایی دل شان و یا رمه هایشان می نواختند.

صدای وزش باد در برگ ها، صدای شر شر آب و آوای نی، همیشه برایم خیال انگیز بوده است.

وقتی آن پرنده، با آن صدای جانسوزمی خواند، گویی تمام تار پود مرا می نواخت و من شیفته و مسحور آوایش شده بودم و با گوش جان می شنیدم اش.

در یک آن که بخود آمدم و دیدم به تدریج دارم کوچک می شوم. گویی آوای آن پرنده ذرات وجودم را، در فضا پخش می کرد. به نظرم رسید تنها راه پیش گیری از فنا شدن، نشنیدن آوای آن پرنده بود. دو انگشت نشانه خود را در گوش هایم فرو بردم تا صدایش را نشنوم و از کوچک شدن و فنا شدن پیش گیری کنم. او شروع کرد بلند تر بخواند و من سریع تر کوچک شدم . می خواستم فرار کنم. اما پاهایم به فرمانم نبودند. دیری نپایید که به شکل یک توپ کوچک و بعد به بصورت یک قاصدک در آمدم. در این هنگام او سکوت کرد و به درون بطری رفت. بطری روی هوا بلند شد و آنقدر رفت بالا که زیر ابر ها پنهان شد. نسیم آرامی وزید و مرا با خود به ساحل دریایی برد. دریا آب بسیار زلالی داشت که می شد در عمق آن ماهی ها و مرجان ها را دید. در تمامی عمرم چنین موجودات عجیب و غریب و رنگا رنگ ندیده بودم .

دخترکی که در ساحل نشسته بود، پرسید « قاصدک کجا میری؟ »

- من جایی نمی رم. نسیم منو می بره.

- می تونم باهات بیام؟

- از نسیم بپرس.

از نسیم پرسید « آیا منو با خودت می بری؟»

نسیم گفت نه اما دخترک صدای نسیم را نشنید . من به دخترک گفتم نسیم می گوید «نه.» . دخترک پرسید« چرا؟»

نسیم در پاسخ گفت برای اینکه تو آواز غمگین ققنوس را نشنیده ای. من باز حرف های نسیم را برای دخترک باز گو کردم.

دخترک گفت « من دلم می خواد هرجا قاصدک میره باش برم.»

نسیم بی آنکه سخنی بگوید دخترک را در ساحل رها کرد و سفردریایی خود را آغاز کرد و مر ا برگرفت و با خود برد. نسیم در مسیر وزش خود گاه گاهی برای رفع خستگی از وزیدن باز می ایستاد و من روی موج ها آرام می غلطیدم و به پیش می رفتم. روزها خورشید و تصویر آن بر سطح مواج دریا همچو آینه ای درخشان ، گرمای لذت بخش آفتاب به همراه تبخیر آب و بوی مطبوع دریا در آن گستره وسیع عالمی داشت. گردش ماهی های رنگا رنگ , کوچک و بزرگ چشم انداز تازه زندگی را برایم ورق می زدند. شب ها نور نقره ای ماه روی سطح دریا رویا انگیز بود . ستارگان از آن دور دور ها سو سو می زدند و گویی با من سخن می گفتند. بچه ماهی های بازی گوش گاهی به سطح آب می آمدند و در حال بلعیدن آب بوسه ای برایم می فرستادند. گاهی شیطانی شان گل می کرد و با دم شان تنه ای به من می زدند. گویی از چرخ خوردن و غلطیدن من رو ی سطح آب خوش شان می آمد. من اول از این کار آنها لذت می بردم و حضورشان برایم سرگرم کننده بود ولی وقتی تکرار میشد سرم گیج می رفت. هرگاه دلفین ها و یا نهنگ ها نزدیک می شدند نسیم با وزشی سریع مرا از سطح آب بر می گرفت و از آنها دور می کرد. گرمی آفتاب , نوازش موج آرام و مهربانی نسیم را دوست داشتم. خورشید بین ماهی های سیاه و سفید, زرد و سرخ، بزرگ و کوچک فرقی قائل نبود بین دریایی به آن بزرگی و من که قاصدکی کوچک و ظریف بودم هم فرقی نمی گذاشت هروز سر ساعتی طلوع می کرد و گرمای لذت بخش اش را بین همه تقسیم می کرد، بی آنکه انتظاری از کسی و یا چیزی داشته باشد. دلم می خواست انسان ها هم مثل خورشید گر م و بخشنده ، مثل دریا وسیع و عنی و مثل نسیم فعال و صمیمی باشند.

شب ها و روزهای بسیاری سپری شد تا در آنسوی دریا ها به ساحلی رسیدیم که در فاصله ای نه چندان دور از آن، کودکانی افسرده ، لا غر و نحیف زانوی غم در بغل گرفته بودند. نسیم گفت« تو اگه بخوای به شکل اول خودت در بیایی، باید شکم گرسته این بچه ها رو سیر کنی و دل شون رو شاد کنی.»

پرسیدم « چطوری؟ » نسیم گفت من تو را اینجا روی زمین رها می کنم . از ذرات وجود تو در خاک نهالی جوانه می زند که از آن جوانه درختی به وجود میاید که میوه اش همه را سیر خواهد کرد و آدم ها وقتی گرسنه نباشند و نیاز های اولیه شان بر آورده شود، بی دریغ شاد خواهند بود.

قبل از اینکه من بتوانم بپرسم چه مدت طول می کشد تا من بشکل اولیه خود برگردم و چگونه از اینجا به دیار خود بروم نسیم غیب شده بود وهیچ چیزی حرکت نمی کرد حتی بر سطح دریا هم موجی دیده نمی شد

شب خواب به چشمم نرفت . مدام می اندیشیدم که چرا سرنوشت من به اینجا انجامید. گیرم که جوانه بزنم و درختی بارور شوم ، گیرم که میوه ام ساکنان شهر را از گرسنگی نجات دهد و شاد کند، ولی چه تضمینی وجود دارد که من ازشکل درخت بارور به شکل اولیه خود برگردم. من باید از فرو شدن در خاک خود داری کنم و با اولین وزش باد از این جا به جایی دیگر سفر کنم . به جایی که نسیمی دیگر مرا به شهر و دیار خودم ببرد. چقدر سخت است بی دست و پا بودن و منتظر یاری دیگران نشستن. آنهم در جایی که نه آفتاب گرمی و نه بستر نرمی و نه بوسه ای که کوله بار امیدت را به دوش بکشد .

نزدیکی های سحر بود که دیدم خاک دارد مرا می بلعد. هرچه فریاد زدم ... باد ...باد ... نسیم ...نسیم اما خبری نشد. در دل تاریک و نمناک خاک فرو شدم. در طلوع آفتاب از دل خاک جوانه زدم . با طلوع هر آفتاب من رشد کردم و دیری نپایید که درختی عظیم شدم و شاخه هایم همه پر بار شدند. کودکان و اهالی گرسنه آن دیار از میوه هایم خوردند و تنومند شدند و توان یافتند که زمین را شخم بزنند و در اطراف من بذر بکارند.

روزگار هم چنان می گذشت و من از شادی مردم شاد بودم. اما با گذشت زمان زندگی برایم عادی شد. از یک جا ایستادن خسته شده بودم. دلم برای روزگارانی که می توانستم سفر کنم تنگ شده بود. دلم برای صحبت کردن و گفت و شنود ها تنگ شده بود. دلم برای شهر و دیارم تنگ شده بود . آنجا در کنار من هیچ درختی نبود که با شاخه و برگ مان سر به هم دهیم برای نجوا های روزانه مان ومن زیر سایه روشن های ابرو آفتاب از دوست داشتن و دوست داشته شدن با او سخن بگویم. واقعن تنهایی در غربت چه سخت و طاقت فرساست.

یک روز بعد از ظهر گرم تابستان دوتا کبوتر روی یکی از شاخه هایم نشستند . یکی از آن ها گفت اگر ققنوس برای زایش خویش آوای غمگین اش را بخواند و خود را آتش بزند . از دود او این درخت به هر شکلی که قبلن بوده است با کمی تغیر بر می گردد و ما اگر خاکستر او را به تن خود بمالیم از تیر رس هر شکار چی دور می مانیم و به جوجه هایمان هیچ وقت صدمه ای وارد نخواهد شد. کبوتر دیگر گفت از کجا معلو م است که طبر زنی به جان این درخت نیافتد و از کجا معلوم است که ما هم قبل از سررسیدن مرغ افسانه ای شکار نشویم.

بعد آن دو کبوتر پرواز کردند و رفتند. حرف های آنها مرا به فکر فرو برد. با خودم گفتم در این دنیای تیشه و تبر تا چه حد می شود به افسانه ها دل بست. تا کی می شود با ناملایمات ساخت؟ تا کی می شود به امید اینکه فردا بهتر از امروز خواهد بود دلخوش داشت.

نیمه ها ی شب بود که مهتاب با نور نقره فام خود دریا ، دشت و همه جا را نیمه روشن کرده بود. گاه گاهی صدای چهچه بلبلی از دور بگوش می رسید و سکوت شب را می شکست. در نهان شب، صدای ضربه نوک دارکوب ها بر تنه درخت ها می آمد که مدام پیام می فرستادند که بیدار شوید، بیدار شوید، بیدار شوید . تیشه داران و تبر زن ها دارند می آیند که تیشه به ریشه تان بزنند

این صدای دارکوب ها در سکوت شب می پیچید و انقلابی در من ایجاد می کرد. و هرجه بیشتر گوش فرا می دادم صدای ضربه ها ی مورس مانند شان قوی تر و بلند تر می شد. بیدار شوید، بیدار شوید، بیدار شوید

از صدای آنها بیدار شدم و از بستر برخاستم و دیدم که می توانم راه بروم و درخت نیستم گرچه در بسترم چند برگ درخت بود. از نوع برگ ها یی که هر گز در زندگی ندیده بودم.

فریادهایم را بشنو

2009-02-12T00:02:00.000Z

غمی دارم در دل
ای سرزمين در خون نشسته
با دست های پینه بسته
و نگاه های خسته
و دیوارهای زُل زده در سکوت

بارا ن ببار
جاری کن رود را
آبیاری کن دشت را

فریاد هایم را بشنو
ای دشت
ای رود
ای توفان خشم
ای آخرين سرود
زير اين آسمان کبود

در بند پندارهای شکسته
دست ها بسته
توفانی در سينه نشسته
فریادهایم را بشنو
ای سرزمین در خون نشسته
فريدون

سکوت آخرین کلام مان بود

2009-02-02T10:16:00.000Z

گفتم جام زندگی لبریز از اجبار هاست. نگاه معنی داری کرد و گفت «تو هم مث بقیه داری شعر می گی. حالا اجبار یا اختیار. چه فرقی می کنه . زندگی همینه که هست. » گفتم «خب تو آزادی هر جوری که دلت میخواد در باره من فکر کنی . منم آزادم که حرفاتو یا قبول کنم یا نکنم. قشنگی زندگی تو همین حق انتخاب هاس. بگذریم، با طرف کنار اومدی؟ »

گفت «دست رو دلم نذار . بذار تو عالم خودم باشم»

گفتم « نه ، جدی ،جدی چی شد ؟ نتونستین با هم کنار بیاین؟ »

چشمهایش پر از اشک شد و گفت « خواهش می کنم تنهام بذار»

وقتی داشتم از او دور می شدم دیدم کنار درختی که ایستاده بود سر ش را بآن تکیه داده بود و آرام می گریست.

در این گونه مواقع من نمی دانم چه باید بکنم . دوستی که از من خواسته رهایش کنم آیا بر خلاف میل اش بایستم و سعی کنم با همدلی بار غم را از دوش اش بردارم و یا به احترام حرفش تنها یش بگذارم؟

با خودم داشتم فکر می کردم ، کاش سابنا اینجا می بود و حال زار مسعود را می دید. این جدایی ها چقدر سخت است . ما آدم ها قبل از اینکه یکدیگر را بشنا سیم چرا عاشق می شویم. خواستم به سابنا زنگ بزنم و جریان را برایش تعریف کنم. اما فکر کردم شاید تلفن زدن در چنین موقعیتی درست نباشد.

روز بعد که به دیدن مسعود رفتم گفتند دست به خود کشی زده و...

دو دستی زدم تو سرم . زار زار زدم زیر گریه. در آن لحظه کوتاه هزار جور فکر از سرم گذشت . با خودم گفتم اگر تنهایش نگذاشته بودم اینطور نمی شد. کاش به حرفش گوش نکرده بودم. برادرش دستم را گرفت برد داخل و گفت« ناراحت نباش خوشبختانه زود به دادش رسیدن و الان در بیمارستان بستریه»

زنگ زدم به سابنا و تا خواستم را جع به مسعود با او صحبت کنم گقت « می دونم. »

پرسیدم «تو از کجا می دونی ؟»

- «مسعود خودش دیروز زنگ زد. »

- « چی گفت ؟»

- «در حالی که صدای هق هق گریه ش میومد و به سختی حرف می زد ،شنیدم که می گفت بی تو نمی تونم به زندگیم ادامه بدم زنگ زدم که برای همیشه باهات خدا حافظی کنم و بعد تلفن رو قطع کرد.»

سابنا در ادامه صحبت اش گفت:

- به دلم برات شده بود که ممکنه بلایی به سر خودش بیاره . همیشه می گفت روز جدایی مون روز مرگه اونه . فورن تاکسی گرفتم رفتم پیشش. حدس می زدم وقتی غم تو دلش تلمبار میشه معمولن کجا میره. حدس ام درست بود. وقتی رسیدم دیدم اون، اونجا زیر همون درختی که باهم آشنا شده بودیم روی زمین دراز به دراز افتاده و کف از دهنش بیرون زده بود. فورن بردمش بیمارستان و معد-ش رو شستشو دادن .

پرسیدم «حالا کجایی؟»

گفت: «تو بیمارستان، کنار تختش . سرم بهش وصل کردن . ..»

فرناندو

2009-01-02T13:11:00.000Z

١- فرناندو ، همکلاسی ام، پسر جوان ایتالیایی بود که برای یاد گرفتن زبان فرانسه به پاریس آمده بود . او هم مثل من مجبور بود برای امرار معاش و ادامه تحصیل آخر هفته ها را کار کند.

2- همیشه دلم می خواسته است، بی آنکه به کسی تکیه کنم و یا کسی به من تکیه کند زندگی کنم و از هر نظر کاملن استقلال داشته باشم . در دوران دانشجوئی در پاریس برخلاف این میل باطنی خویش به خاطر صرفه جویی در هزینه ها و بخصوص اجاره خانه ناچار شده بودم با فرنادو مشترکن اطاقی اجاره کنم و زیر یک سقف زندگی کنیم. اطاقی بود زیر شیروانی با دو تخت خواب یک نفره که جدا از هم کنار دیوار گذاشته شده بود. اکنون که در ذهن ام به عقب بر می گردم، خاطره آنشب مثل صحنه نمایشی از نظرم می گذرد.. هنوز وقتی به یاد آنشب می افتم درد را در مشت هایم حس می کنم و صدای نعره های خویش را می شنوم

3- فرناندو اکثر شب ها به جای مطالعه کردن برنامه های تلویزیون را تماشا می کرد. او کنترل را به دست می گرفت، توی مبل لم می داد و از کانال به کانال می رفت . وقتی میخواستم در باره موضوعی با او صحبت کنم می گفت« دارم بر نامه دلخواهم رو می بینم . بعد از برنامه برام بگو»

4- دلخور نمی شدم. درک اش می کردم. خب حق داشت مرتب کانال ها را عوض کندو برنامه ای مطابق سلیقه خودش را انتخاب کند و بعد، بی خیال اطرافیان بنشیند و تماشا کند. چون تلویزیون مال خودش بود ، توقعی نداشتم که بگذارد گاهی من هم برنامه های دلخواهم را تماشا کنم . اما شب هایی که تا دیر وقت کار می کرد من هم می توانستم برنامه هایی که دوست داشتم را تماشا کنم

5- وقتی داشت فیلم یا برنامه ای را تماشا می کرد که در آن اثری از غم بود، زار زار می زد زیر گریه و تتد تند اشک هایش را با دستمال کاغذی کنار دستش پاک می کرد و در جیب اش می گذاشت. و یا اگر فیلمی طنز آمیز بود بلند بلند می زد زیر خنده

6- من هم وقتی می دیدم فرناندو غرق می شود در عالم فیلم و تلویزیون، رهایش می کردم و می رفتم پشت میز تحریر ام که در گوشه اطاق بود می نشستم تا به درس هایم برسم و یا نامه ای برای دوست و آشنایی بنویسم.

7- نامه نوشتن برای من همیشه کار مشکلی بوده است. معمولن نمی دانم از کجا و چه طور شروع کنم. اما اما وقتی سر نخ دستم بیاید، دیگر براحتی پنج شش صفحه ای را خواهم نوشت. نوشتن هم عالمی دارد . تویی و قلم و کاغذ و دنیای بیکران واژه ها .

8- من وقتی از فقر می نویسم بغض راه گلویم را می گیرد. اشکم کاغذ نامه را خیس می کند. اگر از سرمایه داری و یا از صاحبخانه بخواهم بنویسم ناخود آگاه دندان غروچه می کنم ، قلم را روی کاغذ با خشم می فشار م و قلبم به شدت شروع می کند به زدن. وقتی از طبیعت و عشق می نویسم لبخندی از روی رضایت بر لبانم می نشیند و قلبم آرام می گیرد

9- خلاصه با هر سوژه ای حالت روحی و جسمی، نحوه به دست گرفتن قلم ، ضربان قلب و جریان خون در رگ هایم تغیر می کند . وقتی در حال و هوای نامه نوشتن می افتادم، فرناندو در حالیکه کانالی را عوض می کرد با لهجه ایتالیایی بلند بلند گفت : «راستی هلنا آپارتمانش را فروخته و حالا می خواد یه آپارتمان بزرگتر بخره ».

10- من از هلنا خوشم نمی آمد و به هیچ وجه دلم نمی خواست بدانم چه کارهایی می کند و یا نمی کند . اما برای اینکه او حس نکند که بی اهمیتی کرده ام در حالیکه سعی داشتم رشته کلام از دستم در نرود در جواب گفتم :« آها...»

11- دوسه دقیقه ای گذشت . فرناندو باز با صدای بلند گفت « بیاتریس، دختر همسایه مان سراغ منو از مادرم گرفته. نامه مادرم امروز رسیده».

12- با خودم فکر کردم" درسته که من به خاطر صرفه جویی در مخارج و اجاره خونه با هاش هم اطاقی شده ام اما مسایل خانوادگیش به من چه ربطی داره. من که هیچ وقت مسایل خصوصی مو با اون در میون نمی گذارم پس به چه دلیلی او بر عکس من عمل می کنه" . فرناندو ضمن اینکه خیلی مهربان و بی آلایش بود خیلی هم حساس و زود رنج بود. من برای اینکه بتوانم به نوشتن ام ادامه بدهم ورفتارم باعث بهم خوردن دوستی مسالمت آمیز مان در زیر یک سقف نشود .آره و نه را به جا آوردم و گفتم : آها...

13- در ادامه نامه ام داشتم می نوشتم که : ... دنیای سرمایه داری دنیای بی عدالتی ها و نابرابری هاست...

14- باز فرناندو بلند بلند پرسد: «راستی می دونی تخم مرغ چند دقیقه طول می کشه که نیم بند بشه؟»

15- برای اینکه فکر نکند که نسبت به گفته هایش بی توجه بوده ام گفتم« سه دقیقه» .

گفت « نه . سه دقیقه و نیم . اینو تو برنامه آشپزی کانال چار دیدم. آدم اگه می خواد زبان یاد بگیره باید بره بین مردم . باید مث من تلویزون تما شا کنه. می فهمی چی میگم؟»

16- تو دلم گفتم «خنگ خدا زمان نیم بند شدن تخم مرغ به کوچکی و بزرگیش بستگی داره . منکه باورم نمی شه که همه تخم مرغ ها در یه زمان معین نیم بند بشند» . اما چیزی نگفتم و به ناچار گفتم« آها..»

17- و به نوشتن ادامه دادم و دلم تاپ تاپ می کرد که مبادا از حال و هوای نوشتن بیافتم بازهم نتوانم نامه را تمام کنم و باز نتوام بعد از مدت ها نامه ای برای دوستم بفرستم .

18- در ادامه مطلبم نوشتم :... در اینجا مردم بی سر پناهی هستند که روز ها توی مترو ها . پارک ها و شب ها زیر سر در مغازه ها ی زنجیره ای بیتوته می کنند . در اینجا کودکانی هستند که پا برهنه با لباس های ژنده می گردند. در حالیکه تو ی مغازه ها ده ها هزار جفت کفش و لباس های رنگارنگ موجود است ...

19- چند لحظه ای بیش نگذشت که فرناندو بی آنکه متوجه باشد با حرکات اش مرا از نوشتن باز می دارد، غش غش زد زیر خنده و پرسید:« می دونی برای چی خنده ام گرفته؟ »

- گفتم نه .

20- « یادم افتاد چند روز پیش که رفته بودم سری به اورسولا بزنم از م پرسید چرا کلمات فرانسوی رو درست تلفظ نمی کنی . منم گفتم اینطوری که من صحبت می کنم چاشنی زبان فرانسویه . یه نو آوریه که فقط ایتالیایی ها می تونند اینطور حرف بزنند . اورسولا غش کرد از خنده و گفت تو چقده با نمکی . منم گفتم آره برای اینکه منو تو آب نمک خوابوندن.»

21- در دلم گفتم:" حالا این حرفها چه ربطی به من داره. همش توی این دخترا می لوله . خیال می کنه هنره . منکه از این حرف ها از خنده غش نمی کنم". اما برای اینکه آمپرش بالا نرود چیزی نگفتم با زور لبخندی زدم و گفتم « آها...»

22- و در ادامه نامه ام نوشتم : سالیانه 465 بیلیون دلار خرج هزینه نظامی آمریکا است و با این هزینه می شود تمامی آفریقا را نان و آب داد و ...

23 - فرنادو ناگهان با عصبانیت داد زد و گفت «پریروز رفته بودم منزل سامیه. اون دختره که از مصر اومده و ته کلاس می شینه. باباش تاجر فرشه. براش یه خونه خریده مث قصر . می بایست می بودی و می دیدی »

پرسیدم« باهاش خوابیدی»

گفت « نه ولی خیلی ازش خوشم میآد . خیلی لونده. وقتی رفتم ماچ ش کنم خودشو کشید کنار. نمیدونم عشوه میومد یا اینکه جدی جدی دلش نمی خواست باهام دوست بشه»

- « اگه دلش نمی خواست که تو رو خونش راه نمی داد .»

-«من بهش زنگ زدم و گفتم میخوام کتاب لغت فرانسه به فرانسه شو ازش قرض بگیرم اول آدرس نمیداد ولی وقتی اصرار کردم مقاومت نکرد منم رفتم»

- «ولی چند روز پیش تو رو با اون دختر سویسی توی کافه روژ دیدم دست گردنش انداخته بودی و داشتی ازش لب می گرفتی و ...»

- «اما اون مث تو همش از سیاست و این جور چیزها حرف می زد .توی عشق اش هم مث اینکه می خواست دنیا رو فتح کنه. حالمو می گرفت»

24- از بس فرناندو وسط نوشتن حرف زد که حال و هوای نوشتن از سرم پرید . اصلن یادم رفت چی می خواستم بنویسم. قلم و کاغذ را کنار گذشتم رفتم روی مبل بغلی کنارش نشستم . گفتم« نگاه کن فرناندو ، من روزی ده دوازده ساعت از وقتم صرف کار و درس هام می شه . وقتی به منزل میآم آیا حق ندارم یکی دوساعت از وقتم رو به خودم و دوستانم اختصاص بدهم»

25- شروع کرد به عوض کردن کانال ها . روی کانال سه متوقف شد . دیدم یکی از فیلم های دلخواهم را گذاشته است . گفتم "می گن فیلم قشنگیه . رابرت دونیرو توش بازی می کنه" گفت آلپوچینو که توش نیست " گفتم " «نه » . دوسه دقیقه ای صبر کرد و باز به کانال دیگری رفت. جیغ زد« آها این همون برنامه ای بود که می خواستم ببینم آمدم به حرف های تو گوش کنم از برنامه ام عقب افتادم...»

26 - بلند شدم آرام کفشم را پوشیدم . پرسید« کجا میخوای بری»

-« می رم شیر بگیرم و کمی قدم بزنم»

-« شیر داریم صبح خریدم» .

- «می رم یه کمی قدم بزنم» .

- « اگه سر راهت صاحبخونه روا دیدی بهش بگو هفته آینده که حقوق می گیریم اجاره عقب افتاده رو بهش پرداخت می کنیم ... آخه امشب قرار بود بیاد اینجا».

-« من سهم خودمو پرداخت کرده ام .چون مقداریش داده شده لابد برای همینه که تا حالا صداش در نیومده ، ولی خب اگه دیدمش بهش می گم» . در را باز کردم و از در زدم بیرون

27- چند خیابان آنطرف تر پیچدم بطرف خیابان سنت آگوستین. نگاهی به اطراف انداختم . خیابان خلوت بود . از کسی خبری نبود. پنجه هایم را مشت کردم و محکم کوبیدم رو ی دیوار و نعره کشیدم ، نعره کشیدم.. . نعره کشیدم تا خشم خود را خالی کنم. زن و شوهری که تازه وارد خیابان سنت آگوستین شده بودند از نعره من بوحشت افتادند و راه شان را کج کردند و بطرف خیابان بعدی براه افتادند.

28- خالی شده بودم و از کار خود شرمنده . به اطراف نگاهی انداختم . کسی در آن حدود نبود. پنجه ام عجیب درد گرفته بود . خیسی اشک را روی گونه هایم حس کردم . به طرف سانویچ فروشی پیکاردو رفتم دوعدد ساندویچ مرغ سفارش دادم . صاحب مغازه که خانم میانه سالی بود با لهجه آلمانی گفت «چند روزیه که اینجا ها پیدایت نشده» . گفتم« سرم شلوغ بود ه ». ساندویچ ها را گرفتم و به خانه بر گشتم و گفتم« بلند شو قهوه درست کن تا با این ساندویچ ها بخوریم» . فرنادو گفت« قهوه تموم شده ومنم یادم رفت بخرم» .

در اوج آسمان

2008-12-17T17:34:00.000Z

از دست گربه خیلی عصبانی و دلخور بودم . وقتی می خواستم نازش کنم در می رفت. وقتی باهاش مسابقه دویدن می گذاشتم جر می زد و می پرید سر دیوار . یک روز مادر گفت در راهرو را باز نگذار که گربه بیاد گوشت ها را بخوره. بعد خودش با عجله رفت بیرون . من حواسم رفت به ساعت که تیک تاک تیک ناک صدا می داد. چون دستم نمی رسید به طاقچه ،چند تا متکا گذاشتم زیر پایم و رفتم ساعت را بر داشتم پشت و رویش را وارسی کردم که ببینم چرا اینقدر وراجی می کند و با تیک تاک هایش حواسم را پرت می کند. در راهرو را باز گذاشتم که اگر مادر بیاید صدای پایش را بشنوم و فورن ساعت را بگذارم سر جایش

هر روز ساعت پنج صبح با شماطه اش همه مارا بیدار می کرد .بابا همیشه می گفت سحر خیز باش تا کامروا باشی. رئیس اداره بابا که چاشت از خواب بیدار می شد خیلی کامروا تر از بابا بود . خانه و زندگی اش خیلی بهتر از ما بود . بچه هایش دوچرخه گلی گلی داشتند . من مجبور بودم برای خودم با کاغذ و چوب, فرفره بسازم و هی بدوم تا بچرخد.

ساعت را هرچی تکان دادم که صدایش خفه شود خفه نشد. آنرا گذاشتم زیر متکا , رویش نشستم . گوش دادم دیدم هنوز هم صدایش می آمد که پچ پچ کنان می گفت تیک تاک نیک تاک. فکر کردم آخر هفته که مادر میرود مهمانی سر فرصت پشت آنرا باز کنم ببینم چه مرگش است که مثل مادر بزرگ مدام حرف می زند. نکند اینهم مثل مادر بزرگ پیر شده است و لحظه های نق نق اش رسیده است. بابا وقتی لولای در غژ غژ می کرد بهشون نفت و یا روغن می زد . فکر کردم وقتی بازش کردم تویش نفت بریزم. توی چراغ خوراک پزی نفت زیاد است و شاید برای همین است که وقتی روشنش می کنی صدا نمی دهد. بعد یادم آمد چراغ خوراک پزی هم وقتی نفت اش به ته می رسد پت پت می کند.

وقتی صدای چرخش کلید را تو ی در شنیدم در جا بلند شدم ساعت را گذاشتم سر پیش بخاری و پریدم متکا ها را گذاشتم سر جایشان. مادر که توی راهرو رسید جیغ و دادش در آمد. گربه گوشت ها را برده بود . حالا سر دیوار نشسته بود و لب و لوچه اش را می لیسید. از اینکه در راهرو را باز گذاشته بودم حالتی از رضایت و تشکر از من در چشمانش موج می زد. ساعت به آرامش خود بر گشته بود و همچنان تیک تاک می کرد.

یک روز که از منزل خاله برگشتم دیدم بجه های محل تشتک بطری پپسی کولا را به پاهای گربه چسبانده بودند . دنبالش می کردند و گربه وقتی می خواست کلک بزند و بپرد سر دیوار سر می خورد و می افتاد پائین و بچه ها غش غش می خندیدند

دیدم واقعن بی انصافی است که همه یک گربه را دوره کنند. گربه تنها افتاده بود . یادم افتاد یک روز صبح که سگ های ولگرد مرا تنها گیر آورده بودند و دوره ام کرده بودند چه حالی داشتم . گربه در حالیکه ناله کنان میو میو می کرد به هر دری میزد که فرار کند. منهم دنبالش کردم . او می دوید و من می دویدم . بچه ها از خنده روده بر شده بودند. در پیچ و واپیچ چندکوچه پائین تر گربه را گرفتم . می خواست گازم بگیرد نگذاشتم . گوشه چشمش خیس شده بود. سینه اش بشدت بالا و پائین می رفت و نفس نفس می زد. تشتک ها را از پایش در آوردم و رهایش کردم . بعد از ظهر بود . خسته بودم. خوابیدم

غروب آفتاب که از خواب بیدار شدم مقداری پنیر و نان برداشتم و رفتم کنار باغچه که با سبزی تازه که از خاک جوانه زده بود بخورم . مقداری سبزی چیدم اما تا رفتم آنرا بشویم کلاغ آمد و پنیر را برداشت و برد پریدم که بگیرم اش پرزد سر درخت و سر فرصت نشست و آنرا خورد . بعد منقارش را با پر هایش پاک کرد . نگاهی رضایت آمیز به اطراف انداخت و قار قار کنان پرید و رفت .

گربه گوشه حیاط موشی را شکار کرده بود . با آن بازی می کرد. هر وقت موش می خواست فرار کند و به سوراخ دیوار پناه ببرد گربه او را از سو راخ دور می کرد و بعد منتظر حرکت و مانور بعدی موش می شد . از شکل و شمایل موش ها خوشم نمی آمد. اما این کار گربه هم تعریفی نداشت. موش در بد موقعیتی گیر کرده بود . توی این فکر بودم که بروم آزادش کنم که یکباره چیزی محکم از بالا افتاد و خورد توی سرم و افتاد جلو پایم. نگاه کردم دیدم گردو است. کلاغ قار قار کنان داشت می رفت که روی درخت بنشیند. گردو را شکستم و با نان خوردم . چشمم به گوشه حیاط افتاد که خونی بود. گربه سر دیوار لب و لوچه اش را می لیسد. کلاغ که روی شاخه درخت نشسته بود داشت نوک اش را بابالهایش تمیز می کرد. دیدم در اوج آسمان نیلگون کبوتر ها مشغول پروازند. دلم برای یک لحظه پرواز لک زده بود.

پرواز

2008-12-17T10:24:00.000Z

وقتی بچه بودم هروقت می رفتم لب پشت بام که از آنجا به اطراف نگاه کنم مادرم می گفت لب بوم نرو می افتی پایین و من از این یاد آوری او شدیدن ناراحت می شدم و بارها باو گفته بودم که لازم نیست هی به من بگی چیکار بکن چیکار نکن.

البته ناگفته نماند که گاهی خواب می دیدم که دارم پرواز می کنم و صبح در حال خواب و بیداری از ایوان می پریدم پایین و دست و پایم صدمه می دید . پشت خانه مان که بیابان بود. در فاصله هایی دور و نزدیک تک و توک خانه هایی ای ساخته شده بود. چند وقتی بود که برای کار های ساختمانی پشت دیوار خانه مان ماسه ریخته بودند. مادر از این بابت ناراحت بود که چرا توی این بیان به این وسعیی پشت خانه ما ماسه ریخته اند . بر عکس مادر، من از این موضوع خوشحال بودم . من چتر را باز می کردم از بالای پشت بام می پریدم . روی هوا دست و پا می زدم و در آن لحظه کوتاه پرواز ، توصیف ناپذیر ترین لذت دنیا به من دست می داد. بعلت بی دقتی بد جوری می افتادم پایین و لبه چتر بر می گشت بالا . بعد از چند بار تمرین چتر را کنار گذاشتم و مثل پرنده ها دست هایم را باز می کردم و می پریدم . دست و پایم صدمه می دید اما برای حس آن لحظه های شور انگیز پرواز لنگان لنگان به پشت بام می رفتم و باز می پریدم.

شب,‌ هنگام استراحت بود که درد ها به سراغم می آمدند و به هر سو که می غلطیدم جایی از بدم درد می کرد. مادر همیشه از اینکه لباسم خاکی بود گله داشت . وقتی خستگی بر درد غلبه می کرد و به خواب می رفتم. در خواب می دیدم دست هایم را باز کرده ام و بر فراز دشت ها و رود بارها پرواز می کنم و به هر جا که دلم می خواهد پر می کشم .

جلو خانه مان درخت نارونی بود و تابستان ها پر از گنچشک می شد . به سرم زده بود که اگر نخ به پای هزار گنجشک ببندم و سر نخ ها را بگیرم باآنها می توانم به آسمان بروم . تا وسط های درخت نارون که می رسیدم گنجشک ها پر می زدند و می رفتند. گربه همسایه که پر و بال نداشت از من زرنگ تر بود و وقتی گرسنه اش میشد روی دیوار کمین می نشست و گنجشک شکار می کرد.

یک روز که از درخت می خواستم بالا بروم در نیمه راه روی تنه درخت دستم به چیز نرم و گرمی خورد. نگاه کردم دیدم مار است ازترس دستم ول شد و افتادم زمین . دیدم مارها و گربه ها از من فرز تر بودند و آنها گنجشک شکار می کردند . مار ها زبان دوشاخه شان را در می آوردند و مثل شاخه درخت سرشان را سیخ و بی حرکت نگه می داشتند. بچه گنجشک ها که تازه بال و پر در آورده بودند بی خبر فرود می آمدند و مار با یک حرکت سریع آنها را می بلید و من حرکت پایین رفتن گنجشک از گلوی مار را می دیدم که اندام گلو و بدنش به شکل حجم بدن گنجشک در می آمد.

منهم از مار درس گرفتم . یک روز مثل یک درخت صاف ایستادم و دست هایم را مثل شاخه درخت به هوا دراز کردم و اما هیچ گنجشکی روی شاخه دست هایم ننشست.

نگران بودم . نگران بودم که مار و گربه همه گنجشک ها را بخورند و من هیچ وقت نتوانم پرواز کنم. یک روز تصمیم گرفتم بادبادکی بزرگ درست کنم و توسط آن گربه را به هوا بفرستم. اما هر وقت به طرف گربه می رفتم سریع جست می زد روی دیوار.

مارمولک ها را دیده بودم که روی دیوار ساعت ها منتظر طعمه خود می ماندند . وقتی می رفتم مارمولک ها را از دم شان بگیرم که گازم نگیرند . دمشان کنده میشد و خودشان در می رفتند و دمشان در دستم هم چنان تکان می خورد. یک شب که رفتم دم مارمولکی را که در دستم تکان می خورد خاک کنم کرم های شب تاب را دیدم که در دل خاک می درخشیدند. فکر کردم لابد این کرم های شب تاب بچه ستاره ها هستند که وقتی بزرگ شوند به آسمان کشیده می شوند . آنها را روی بشقابی جمع کردم و فکر کردم با آن ها بشقاب پرنده بسازم و به آسمان بروم اما می دیدم طولی نمی کشید که آنها نورشان را از دست می دادند و شکل خاک می شدند در این حالت بوی خوبی هم نداشتند.

در کمین نشستن و صبور بودن دلیل موفقیت مارمولک ها , مار ها و گربه همسایه بود. اما من نمی توانستم برای رسیدن به هدف ام ساعت ها بی حرکت در گوشه ای کمین کنم . مدام در حرکت بودم و ایده های متفاوتی نظرم را جلب می کرد. وقتی می دیدم گربه ای که کنار خوض ساعت ها خودش را به خواب زده بود به بیک باره با یک جهش سریع از حوض ماهی می گرفت تعجب می کردم که این همه ساعت را چگونه توانسته صبورانه منتظر لحظه پیروزی بنشیند.

یک روز به سرم زد که اگر با سرعت بدوم می توانم روی آب راه بروم . مدتی روی زمین سریع قدم برداشتن و دویدن را تمرین کردم. فکر می کردم اگر از گربه سریع تر بدوم می توانم روی آب بدون آن که فرو بروم راه بروم. دنبال گربه می کردم و سعی می کردم ازش جلو بزنم . اما او در مسابقه کلک می زد فورن از دیوار و یا درخت بالا می رفت.

یک روز که کسی خانه نبود و مادر برای خرید رفته بود این کار را روی خوض خانه امتحان کردم . که افتادم توی حوض. مادرکه از خرید برگشت مرا مثل موش اب کشیده دید که کنار حوض نشسته ام گفت آیا یه لحظه هست که تو آروم بگیری. اما خبر نداشت که پایم بد جوری صدمه دیده بود و گربه همسایه که بالای دیوار به استراخت پرداخته بود داشت نگاهم می کردو شاید هم خوشحال بود که فعلن کاری به کارش ندارم.